|
Wychowałam się wraz z siostrą w domu dziecka . Trafiłam tam mając nie całe pół roku, moja siostra 3 lata , prawie 4 i przebywałyśmy tam do 18stego roku życia . Prawda jest taka,że mało przychodzi do bidula osób "z powołania" . Większość to osoby z miodem na ustach, a tak naprawdę w tym wszystkim najważniejsze są dla nich pieniądze, które myślą,że idzie zdobyć łatwo w takiej placówce . Szkoda, że takie osoby przychodzą bardzo często do przedszkolaków , bo o nie trzeba zadbać , je trzeba nauczyć , otoczyć ciepłem . Było u Nas w bidulu max. do 10 dzieci na grupie maluchów , ale i tak okresy kiedy wszystkie miejsca były wypełnione, bywały bardzo rzadko . Na jednej zmianie były 2-3 opiekunki, czasem dodatkowo jakaś wolontariuszka i dochodziło do tego, że 2 latki robiły w pieluchy i nie wiedziały do czego nocnik/toaleta służy . To jest profesjonalna opieka ? piszę profesjonalna, ponieważ te kobiety miały wykształcenie kierunkowe: psychologia, pedagogika, resocjalizacja itp. Zdarzało się,że te wolontariuszki robiły praktycznie wszystko i odchodziły po jednym dniu, bo nie mogły wytrzymać "współpracy" ;P i współuzależnień z pozostałymi Paniami. Opiekunkom wtedy było dobrze, bo kawka, czekoladka , rozmowy w tzw "socjalce" , a biedna wolontariuszka tyrała jak osioł - nie tylko opieka, ale również porządki .
Na grupie gdzie jest koniec podstawówki/gimnazjaliści mało kto wytrzymuje, ponieważ dzieciaki są na tyle rozwinięte,że potrafią się postawić . A wychowawcy mają zadanie ułatwione, bo dzieciaki same o siebie potrafią zadbać . Nie mówię,że każde dziecko w bidulu to anioł , którego przeznaczeniem jest to a nie inne miejsce, a każdy wychowawca jest do tyłka . Zdarzają się ucieczki , papierosy , alkohol , prochy, seks z każdym i o każdej porze, ale jest coś takiego jak Młodzieżowy Ośrodek Wychowawczy i w momencie kiedy wychowanek nie umie się dostosować do zasad, sąd kieruje go właśnie do takiego ośrodka - zamkniętego . Tak samo zdarzają się naprawdę fajni opiekunowie . Na mojej grupie było naprawdę paru cudownych ludzi, którzy całym sercem Nam się poświęcali -złym, wyrachowanym dzieciakom  - których zapamiętam do końca życia.
Pani dyrektor , którą znałam 16 lat , dwa lata przed moim wyjściem poszła na emeryturę - również ciepła, troskliwa istota, która chciała każdemu dogodzić, ale niestety , jak to w życiu bywa, coś komuś musiało nie pasować . Zastąpił ją sympatyczny facet w średnim wieku, który widać,że również zaangażował się w tą pracę . Dziś mam wspaniałego synka, kochanego narzeczonego, w przyszłym roku będziemy mieli swoje mieszkanko - to nie przechwałki, tylko dowód na to, że wychowanki z bidula również mogą sobie ułożyć życie tak jak być powinno . Moja siostra została stewardessą , pomimo , że "kochający , z powołaniem wychowawcy" wmawiali jej, że nie ma na to szans - prawdziwe wsparcie , nie ma co .  Dziś robią wielkie oczy, że Ania Z . lata samolotami w miejsca o których im się nie śniło A no i dzięki podniebnym lotom, poznała swojego narzeczonego pilota Nie wszystkie dzieciaki to patologia 100%, nie każdy jest tam przez swoje patologiczne zachowanie, ale np. przez utratę kogoś bliskiego,wówczas rodziców nie ma dwie ulice dalej i grunt to dobrze pokierować takim małym człowiekiem , aby starsi nie pokazali mu tej drugiej strony medalu .
|
Powiedz mi, jak oceniasz, warto okazywać im głębsze uczucia? Pytam bo przeraża mnie fakt, że tak naprawdę kiedyś nadejdzie dzień, w którym trzeba będzie odejść a one będą cierpieć.. Chciałabym im dać wszystko co najlepsze ale nie chciałabym też dawać tej złudnej nadziei, że np je zabiorę ze sobą.. Biję się z myślami czy dam rade oraz jak wpłynie to na nie, nie da się też wszystkiego przewidzieć.. Nie wiem też czy uda mi się trzymać tej granicy... Czy trzeba mieć bardzo silną psychikę w takim miejscu? Z jednej strony trzeba pokazywać uczucia maluchom a z drugiej, mogą się poczuć oszukane i cierpieć.. Ty już odeszłaś z domu dziecka? jak wyglądało pożegnanie?
